If Walls Could Speak |The Untold Stories of a Living Room on Akhtar Street

The following is a picture of a living room located on Akhtar Street. There are many (including a number of government officials) who are under the false impression that Mir Hossein Mousavi and Zahra Rahnavard have merely been held in their home without permission to step outside.  What has actually occurred in the past 900 days has yet to be told. There is so much that remains unsaid.


This is a picture of the living room at Mir Hossein’s house, with windows facing the yard to the east. There was a time when this room was filled with life and sunlight.  

The picture was taken a few days prior to the house arrest of the home owners who were fully cognizant of their eminent detention.

The windows to this living room were closed shut from February 2010 until August 2012 when Mir Hossein was discharged from the hospital. Despite the fact that this room is in the main living area, for months Mir Hossein and Rahnavard, the rightful owners of the house, were only allowed to live on the top floor; a floor that had never been lived in prior to their

house arrest.


Following their house arrest, Mousavi and Rahnavard were moved to the top floor and the upstairs doors were welded shut. The handles to all doors (including the door to the room in this picture) were removed from the inside so that no one could voluntarily exit. Interior doors designed to protect the privacy of the home owners were accessible to strangers while the gates to the house were closed to their closest confidants.  The windows to this room and the windows throughout the building were covered with metal sheets and bars in order to prevent any light from emanating from inside the residence; a fact that Mir Hossein’s daughters eluded to repeatedly during the initial months of their parents’ detention.

It was in this very room that the prison guards also held their celebratory dinner after raiding the home and placing its owners under house arrest; scenes that were witnessed by the Prime Minister of Iran during the eight year holy war against Iraq and his honorable wife.

After September 2012 and Mousavi’s subsequent coronary complications, the family was finally allowed to visit with him at his house and permitted to once again enter this living room to tidy up the neglected, cluttered and dusty room; a room that bears the picture of Imam Khomeini and Martyr Beheshti, placed on the wall by Mir Hossein himself.

The first phone call after their house arrest also took place in this room. It was on Norooz [Persian New Year], following forty days of no communication with the outside world, amidst a myriad of rumors, aggressive behavior by security agents and a wave of concerning news, that Zahra Rahnavard finally contacted her family stating: “The gentlemen have brought us down to the middle floor and we are sitting on the sofas with blue covers while they stand beside us. It is the first time we see this room since they arrested us.” Zahra Rahnavad often studied in this room inside their old and renovated residence.

This living room [once filled with life and light] has much to reveal to history as it sits in judgment of our current political history and the political history of the ruling establishment.

Source: Kaleme:  http://kaleme.org/1392/06/21/klm-158104/

گزارشی کوتاه از محل حصر میرحسین و رهنورد

خیابان پاستور، بعد از خیابان خورشید، انتهای بن بست اختر


پنجشنبه, ۲۱ شهریور, ۱۳۹۲

چکیده :عکس چند روز پیش از شروع حصر خانگی صاحبخانه گرفته شده بود. در روزهایی که اهالی خانه بیش از همیشه احتمال حصر و دوری را می‌دادند/ پنجره های این اتاق تا شهریور سال 91 و پس از ترخیص از بیمارستان بسته بود. طبقه مسکونی خانه در واقع همین طبقه است اما میرحسین و رهنورد به مدت ماهها تنها در طبقه بالای این خانه که حالتی غیر مسکونی داشت اجازه زندگی داشتند. …

کلمه: اینجا اتاقی در بن بست اختر است.

خیابان پاستور پس از خیابان خورشید انتهای بن بست اختر.

شاید برای بسیاری از مردم و مسوولان اینگونه تداعی شده است که میرحسین موسوی و زهرا رهنورد فقط حصری در خانه هستند و تنها به آنها اجازه داده نمی شود که از خانه بیرون بیایند. اما آنچه که در این بیش از ۹۰۰ روز گذشته است هنوز گفتنی نیست. هنوز ناگفته های بسیاری وجود دارد […]

این عکس اتاق نشیمن خانه میرحسین موسوی است که یک طرف آن پنجره هایی مشرف به حیاط دارد. روزگاری این اتاق پر از نور خورشید و نور زندگی بود…

* عکسها چند روز پیش از شروع حصر خانگی صاحبخانه گرفته شده بود. در روزهایی که اهالی خانه بیش از همیشه احتمال حصر و دوری را می‌دادند.

* پنجره های این اتاق تا شهریور سال ۹۱ و پس از ترخیص از بیمارستان بسته بود. طبقه مسکونی خانه در واقع همین طبقه است اما میرحسین و رهنورد به مدت ماهها تنها در طبقه بالای این خانه که آنزمان برای سکونت استفاده نمیشد  اجازه زندگی داشتند.

* بعد از حصر صاحب این خانه را به طبقه بالا بردند و تمام درهای بالا جوش داده شد. اما درهای داخلی مربوط به عکس: زبانه های در ها را دراورده بودند تا هیچ دری را نتوان به اراده عادی از داخل باز و بسته کرد. درهای داخلی حریم شخصی خانه به روی نامحرمترین ها گشوده بود و درهای بیرونی به محرمترین ها بسته.

* پس از حصر پنجره های این اتاق و کل ساختمان پوشانده شد و ورقهای فلزی و میله هایی تعبیه شد تا کلا نوری از ساختمان به بیرون نیاید. دختران میرحسین بارها در ان روزها از این صحبت کرده بودند که نوری از خانه بیرون نمی آید .

* زندانبانان در زمان ورود و هجوم به خانه و غصب آن در روز حصر در این اتاق جمع شده و با خوشحالی شام پیروزی خورده بودند و نخست وزیر هشت سال دفاع مقدس و همسرش ناظر این صحنه ها بوده اند.

* پس از شهریور ۹۱ و بیماری قلبی مهندس موسوی خانواده اجازه پیدا کردند در منزل و برای ملاقات حضور پیدا کنند و توانستند وارد این اتاق شده و خانه پدری را مرتب کنند اتاقی خاک گرفته و به هم ریخته …

* بر دیوار این اتاق دو عکس توسط میرحسین موسوی نصب شده بود که هنوز هم هست: عکس امام و عکس شهید بهشتی که در این عکس هم دیده میشود.

اولین تماس تلفنی را بعد از حصر در نوروز بعد از حدود ۴۰ روز بیخبری مطلق که با انبوهی از شایعات، خشونت ماموران و هجوم انواع اخبار نگران کننده بود از این اتاق به خانواده انجام شد که خانم رهنورد به آنها گفت: «آقایون ما رو آوردن طبقه وسط و الان روی همان مبل ها با روکش آبی نشستیم و ایشون کنار ماست ما تازه اینجا رو دیدیم از روزی که گرفتنمون…»

* زهرا رهنورد بیشتر کارهای مطالعاتی خود را در این اتاق در این خانه قدیمی و تعمیر شده انجام میداد.

اما این اتاق نشیمن حرفهای گفتنی بسیار برای تاریخ دارد. این اتاق، تاریخ سیاسی امروز ما و حاکمان را قضاوت خواهد کرد

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s